نگذار برخیزند
مردمِ بی لبخند
مردمِ بی نان
آن ها که در آغاز ایستادن
با مشت های گره کرده
یک به یک به زمین می افتند
مردمِ بی لبخند، مردمِ بیدار
آن ها که مرگ را
شیرین تر می دارند
از خواب
از دستانِ بی تکه نانی
بر نگاه منتظر کودک شان
نگذار برخیزند
مردم بی لبخند
اینجا شب ها آسمان
سرخ ست و با هر گلوله ای
ستاره ای خونین می شود
اینجا روشنفکرها
در پستوها نان های شان را می جوند
و خطی می نویسند در ستایش آزادی.
