Andisheh Karami

Prose & Poem

Gedichte und Prosa auf Persisch, Deutsch und Englisch.

  • Das Ende der Frau

    Andisheh Karami Die Frau, nackt Der Wind, unruhig Kein ruhiger Wind, kein geduldiger Passant So unruhig, dass er der Sonne Unschuld vertreibt Die Frau streichelt Da ist…

  • Lass mich immer frei

    Andisheh Karami  Man hatte uns beigebracht Den geliebten Menschen Seinen Körper Seinen Geist Seine Augenblicke In Besitz zu nehmen. Man hatte uns beigebracht Gefangene zu werden Als Frauen sehnten…

  • Walzer auf dem Weg nach Compostella

    Andisheh Karami Der Tag beginnt mit einem Absturz Und die Nacht mit deinen Armen Und ich, gelassen im Fall Und noch gelassener in dir In dir…

  • Menschen ohne Lächeln

    Andisheh Karami Lass sie sich nicht erheben Die Menschen ohne Lächeln Die Menschen ohne Brot Die, anfangs aufrecht Mit geballten Fäusten Reihenweise umfallen Menschen ohne Lächeln,…

  • Es fehlt nicht viel bis 52 Hertz

    Andisheh Karami Leer sind wir bisweilen, über geraume Augenblicke hin.Leer sind wir, die Zeit ist fortgeschritten. Die Zeit ist knapp.Wir sind unbekannte…

  • Das Vergessen warnt

    Andisheh Karami Nach dem Ende kann man sehen Und wir sahen nie, wie die Nacht anbrachWir sahen ein Fenster nur Und Nebeldunst, Der unablässig sprach:Gib…

  • فصل سوم؛ بخش هشتم؛ سارینا

    شانزده سال دارد. در راه مدرسه به خانه، از کیوسک سر خیابان دسته‌گلی از رزهای سرخ متمایل به سیاه می‌خرد؛ که اگر…

  • فصل سوم؛ بخش هفتم

    می‌گن دخترت سکته کرده. می‌گم دخترم سالم بوده. ‌می‌گن سکته‌ی مغزی کرده: سکته‌ی قلبی کرده. دروغ می‌گن. می‌گم دخترم سالم بوده. دخترم…

  • Missing

    Sometimes, you need to speak with someone in your language. Someone who knows you; deeply. But you’re not able. There is no…

  • The beginning of “The heaviness of an emptiness” 

    Everything begins from emptiness. In the beginning, there was no word. There is no word. There will be no word. Life doesn’t…

  • A part of third chapter of The Poem Sol

    We pollute all innocent whitenesswith the shameful sin of words. In me, there is nothingexcept wild primitivenessand wandering and slippery wordsoverflowing from my…

  • The End of Woman

    The woman, bare in the feast of wind, mirror, and desertputs her hand upon herself, upon woman, upon the night;there is no…

  • یک توانستنِ بزرگ؛ به اندازه‌ی زندگی

    یک سال قبل‌. همین روزها. که بیدار شده بودم و بهار رفته بود. و ترسیده بودم. و ترس مانده بود. و اضطراب…

  • دو شعر از محمد مختاری

    از این زمان دوزخی وقتی زمان تراکم اندوهی‌ستو لحظه‌لحظه گلویت رامی‌فشاردوقتی که چشم‌هایتدر گودنای حفره‌ی رخسارتتاب می‌خورد. آهاین آدمی چگونه جهان را…

  • دیالکتیک بی‌پایانی

    ملانکولیا در من است و من در ملانکولیا. رنج و سرمستی مادرانگی؛ پستان‌هام از هجوم قطرات سفید تیر می‌کشند؛ و دهانِ کودک…

  • کمی دیرتر برای فروغ

    دیروز تولد فروغ بود. من در آستانه‌ی فصلی نامعلوم، گیج ایستاده بودم. دست‌هام سرد بودند و خیس از عرق. شاید روزی بالاخره…

  • Die schönsten Tage meines Lebens

    Ich wollte einen Text für meinen 37-jährigen schreiben. Aber mein Kopf ist Leer von Worten. Nicht so, dass ich emotionslos bin. Nein. Die schönen…

  • ما خسته‌ایم و نیاز به خوابی داریم عمیق و بدون کابوس، حتی بدون رویا.

    در مورد خودم، می‌دونم که دیگه یادم نمی‌آد قبل از اون آبان چه شکلی بودم یا چه احساساتی داشتم. فقط تنها چیزی…

  • متمایل به خاکستری

    خیلی وقته که دیگه هیچ چیزِ اینجا رو دوست ندارم؛ نه آدم‌هاش، نه خیابون‌هاش، نه آسمونش، و نه حتا این ابرهای رهگذرش.…

  • ریزشِ نور

    فصل رهایی بود. هست هنوز؟ روزها و شب‌ها به انتظارِ ابر و باران نشسته بودم. سکوت بود و نور. و گاه‌گاهی بادی…