چنین بیهوده‌ای که منم

پایان، در خیرگیِ خود
مصلوب مانده بود
خیرگی تمنای ماندن بود
و تمنای ماندن در بیهودگیِ من بر باد می‌رفت.

One thought on “چنین بیهوده‌ای که منم”