تهران18 حوت 1302 عزیزم قلب من رو به تو پرواز می‌کند! مرا ببخش! از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت‌ها به مکافات آن رخ می‌دهد چشم بپوشان. اگر به تو “عزیزم” خطاب کرده‌ام، تعجب نکن. خیلی‌ها هستند که با قلب‌شان مثل آب یا آتش رفتار می‌کنند. عارضات زمان، آن‌ها را نمی‌گذارد که از […]

رنج که می‌کشم، کلمه همه جا هست. کلمات دهنده و بخشنده که میل به برون‌ریزی دارند. در آستانه‌ی درد می‌ایستند که رهگذری را به هم‌آغوشی بکشانند. اندوه هر چه سنگین‌تر، کلمات بیشتر و پرقدرت‌تر. در اندوه که هستم، کلمه زشت و زیبا نیست. سخت و آسان نیست. هست فقط. همه هستند. در تانگوی ابدی هم‌آغوشیِ […]

روز با سقوط آغاز می‌شودو شب با بازوانِ توو من که آرامم در سقوطو آرام‌ترم در تودر تو و نوای شبانه‌ی ارکستر فیلارمونیکتهم‌چون نتی محزون و رهابر آرشه‌ی انگشتانتاین سو و آن سو می‌رومهم‌چون طنین هزارساله‌ی اوپراکشیده می‌شوم تا آن سوی زمانتا آن سوی تنتو شبی دیگربا والسِ بازوانتدر مرز‌های خیال و واقعیتبه خواب می‌روم.

در تلاشم برای آرام بودن، در تلاشم برای کنترل خشم و نفرت، در تلاشم برای به دست گرفتن افسار مهر و دلتنگی. اما در این میان داستان‌های کوتاه و مینیمال حوادث، افسار اسب سرکشم را پس‌تر می‌رماند. داستان‌های کوتاه دویست کاراکتری چشمانم را تار می‌کند و قلبم را هر بار از تپش بازمی‌دارد. خودکشی کودک […]

“بیست و یک/یک/شصت و هفت،– یعنی هزار و نهصد و شصت و هفت. تو در این تاریخ کی هستی؟ آیا همان آدم همیشه؟ همان تن باریک، که من بیشتر برهنه‌اش یادم می‌آید تا پوشیده‌اش؟ همان نگاه سبز همیشه خواستار؟ همان موی سیاه صاف؟ همان تراش و ساخت زیبا و آسان که چشم می‌تواند ببیند؟ همان […]

اشتباه می‌کنند که می‌گویند زندگی تکرارناپذیر است. در تکرار است همیشه. زیباتر اما. با اصالتی که در خود دارد. اصالت را ما با خود حمل کرده‌ایم و آگاه نیستیم. مثل دانه‌ای که زیر خاک مانده باشد سال‌ها و جوانه زده باشد و مرده باشد. نمرده. هست هنوز. نمی‌بینمش. پس‌تر رفته. بی‌نورتر. هست هنوز که سالیانی […]

همه چیز درهم و برهم است. پرنده‌ی سرگشته‌ی ذهنم به هر چه دستش می‌رسد تُک می‌زند و تکه‌ای برمی‌دارد، خوراکِ دل‌آشوبگی‌اش. همه چیز هست و هیچ چیز نیست. مثل ابرهای آسمان تهران که به خیال خالی شدن می‌آیند و سنگین‌تر می‌روند. کمی می‌بارند و بیشتر رفتنی‌اند. سنگین و دودزده. هواشناسی‌های همه‌ی دنیا هم دروغ‌گو از […]

ناله‌ی آن دبارد از سر گرفته شد و بلندتر شد. دوباره دستش را روی میز گذاشت، شوون حرکت او را با چشم دنبال کرد و فهمید، دست خود را که از سرب بود بلند کرد و روی دست او گذاشت. دست‌های آن‌ها چنان سرد بود که تنها به قصد اینکه این حادثه اتفاق بیفتد، به […]

پایان، در خیرگیِ خود مصلوب مانده بود خیرگی تمنای ماندن بودو تمنای ماندن در بیهودگیِ من بر باد می‌رفت.

از کلماتِ شاعر شب فرا رسیده در هلهله‌ی مردمانِ ماتم‌زدهلبخند به لب به آن سوی شب می‌اندیشم چیزی حزن‌انگیز در توست و بوی کلماتت که مانده در انتظاری طولانی در فراموشی اشیاو در کشاکشِ دود. پشتِ پنجره‌ها نور در آتش فواره می‌زند و کلمه در بی‌شاعریِ خود محبوس مانده استکلمه که تن‌پوشِ من بود در […]