یک سال قبل‌. همین روزها. که بیدار شده بودم و بهار رفته بود. و ترسیده بودم. و ترس مانده بود. و اضطراب شده بود. همین روزها نوشته بودم: “اضطراب. مهمانِ روزها دوباره برگشته. از ظهر. و بعد ساعتی زودتر. و فردا ساعتی زودتر. مثل قبل هم نیست. به چند ساعت و میزِ کار هم اکتفا […]

از این زمان دوزخی وقتی زمان تراکم اندوهی‌ستو لحظه‌لحظه گلویت رامی‌فشاردوقتی که چشم‌هایتدر گودنای حفره‌ی رخسارتتاب می‌خورد. آهاین آدمی چگونه جهان را به دوزخیتبدیل می‌کنداز یاد می‌برم همه‌ی شعرهای عالم راو از گلویم آواییچون دود برمی‌آید. شکفتن سنگ پرنده‌ای در آفتابرخنه می کند،صداییدر آسمان. منمکه در برابر خاک ایستاده‌امبه کوه خیره می‌شومو سنگ ساکت می‌مانددر […]

ملانکولیا در من است و من در ملانکولیا. رنج و سرمستی مادرانگی؛ پستان‌هام از هجوم قطرات سفید تیر می‌کشند؛ و دهانِ کودک ناآرامم امتناع می‌کند از مکیدن. شناورم در بستر جریانی آشنا و ناآشنا. بیدار بودم، صداها را می‌دیدم و نورها را می‌شنیدم؛ خواب هم می‌دیدم. شبیه همان. حالا هم همان. بیدارم؛ و دستی کودکانه […]

دیروز تولد فروغ بود. من در آستانه‌ی فصلی نامعلوم، گیج ایستاده بودم. دست‌هام سرد بودند و خیس از عرق. شاید روزی بالاخره تمام این اضطراب‌ها را مثل یک مشت وسایل دیگر، همین‌جا پشت سرم رها کنم و بروم. اتفاقی ساده و پیش پا افتاده، حتا از فصلِ نامعلوم هم دورم می‌کند. نامعلوم‌تر می‌شوم. باید می‌دانستم […]

Ich wollte einen Text für meinen 37-jährigen schreiben. Aber mein Kopf ist Leer von Worten. Nicht so, dass ich emotionslos bin. Nein. Die schönen Tage begannen zwei Wochen vor meinem Geburtstag. Und jetzt bin ich immer noch so voller Schönheit, dass mein Kopf Leer ist. Ich finde kein Wort für die vergangenen Tage. Tage, die so wundervoll und schön […]

در مورد خودم، می‌دونم که دیگه یادم نمی‌آد قبل از اون آبان چه شکلی بودم یا چه احساساتی داشتم. فقط تنها چیزی که حالا در مورد خودم می‌دونم اینه که از بیست و پنج آبان اون سال دیگه حتا یه لحظه هم نبوده که از “این‌جا” و از “این‌ها” متنفر نباشم. ما شاد نبودیم، اما […]

خیلی وقته که دیگه هیچ چیزِ اینجا رو دوست ندارم؛ نه آدم‌هاش، نه خیابون‌هاش، نه آسمونش، و نه حتا این ابرهای رهگذرش. این ابرهای رهگذر که حتا یک ساعت هم نمی‌مونن. صبح به هوای ابر و بارون و سرما بیدار می‌شم و تا ظهر خبری نیست. و ظهر، هنوز کیفور نشدم و هنوز طعم لذتش […]

فصل رهایی بود. هست هنوز؟ روزها و شب‌ها به انتظارِ ابر و باران نشسته بودم. سکوت بود و نور. و گاه‌گاهی بادی از میانِ دو پنجره‌ی بازِ خانه می‌گذشت. می‌گذرد؟ سپس زمانی کوتاه، ابر را و باران را فراموش کردم. ابری در من باریده بود. و برکه‌ای جاری شده بود. زمانی کوتاه بود و بعد […]

پاییز یکهو نیامد. آرام آرام می‌آید. آرام آرام شیدا می‌کند. برخلاف همیشه. برخلاف سال‌های قبل. دیروز کمی پاییز بود. امروز کمی کمتر. ابری نیست هنوز. تاریکی هست. نه تاریکی ابر اما. تاریکی ابر چیزی‌ست شبیه به همین تصویر. سایه روشن دارد. هم تاریک است هم روشن. نه تاریک است نه روشن. با جنونی آرام. آرام […]

یکی کشته شد. امروز. که هنوز لابد سپیده نزده بوده. خوابم. خوابی عمیق، و خواب می‌بینم. ساعت چهار و بیست دقیقه‌ی نیم‌شب. صدای پاهاشان می‌آید. لخ‌لخِ … ماموران خیرگی به تماشای پایان یک سال گذشته و من که همه چیز و همه کس رو فراموش می‌کنم، همیشه تو رو به خاطر دارم. بعد از تو […]