امروز دقیقا سه هفته از روزى كه ما به خيابان ها رفتيم مى گذرد و تقریبا حدود همین ساعت ها بود که بعضی از ماها که هنوز نفس میکشیدیم، بینفس شدیم. ما اول خندیده بودیم و حتی نشسته بودیم وسط خیابان به سبزی پاک کردن و گل کوچك بازی کردن. حتی وسط برف و سرما […]
اینترنت بعد از یک هفته قطعیِ کامل وصل شد. منطقه به منطقه و آروم آروم. نت موبایل و بعضی شهرها هنوز قطعه. بیشتر از ده روز گذشته و زمزمههایی هست که شاید نت موبایل به این زودیها و یا شاید هم هیچوقت وصل نشه. زمزمههایی از لیست سفید و محدودیت دوباره اینترنت بین المللی شنیده […]
دلم میخواد برم توی خلأ. خلأیی که بتونم به هیچ چیز توی ذهنم فکر نکنم. اصلا فکر نکنم. دلم میخواد میتونستم تمام واژههای قراردادی این دنیا رو به هم بریزم. مثل آدمی که آلزایمر داشته باشه. چشمهام رو ببندم و یهو همه چیز پاک بشه. سیاهی یا سفید مطلق باشه، تاریکی یا روشنایی. نه، حتی […]
تقریبا بیشتر تعطیلیِ آخر هفتهای که گذشت رو، سریال Counterpart میدیدم. سریال چندان قوی نبود، اما موضوعش برای من همیشه جذابه. بیشتر هم بعد از دیدن سریال Fringe این موضوع جذاب شد. هنوز هم خیلی وقتا بهش فکر میکنم. اما چیزی که توی سریال کانترپارت پررنگتره، تقابل شخصیتهای یکسان از دو دنیای موازیه. یا همون […]
حساب روزها از دستش در رفته بود. عصرها هر بار که سر کوچه از تاکسی پیاده میشد، تا به انتهای کوچه برسد خانه را مرتب کرده بود. حساب میکرد: لباسها را که عوض کرد و اولین سیگار بعد از کار را که کشید، کمی چشمها را میبندد و نیم ساعت بعدترش میافتد به جان خانه […]
بوشهر بودم و تصویر شروعش جایی بود کنار ساحل و قبل از گرگ و میش. عطر دلنشین و حس خوبی توی فضا میچرخید. درست یادم نیست که چی شد، یا کی بود که با عجله خبر آورد که اون زندهست و همهی این سالها جایی بیرون از شهر، مخفیانه زندگی میکرده. شاید هم عجله نکرده […]
برای سال نود و هفت یک اسم انتخاب کردم؛ حرمان. باید یک جایی، امسال را یادداشت کنم، که سالها بعد یادم بیاد همه چیز از کجا و کدام نقطه شروع شد. از همون روزهایی که هر کجا که میرفتی، حرف از گرونی و دلار و مهاجرت بود. حرمان، از همون اوایل سال، اواخر بهار شروع […]
Andisheh's Prose 